En toen was het weer even stil…… Ik dacht dat het wel even klaar was met de hobbels, maar helaas kwam er toch al snel meer gedoe op mijn pad. Ik kon dus meteen alle fijne kennis en ervaring die ik heb opgedaan tijdens de cursus ACT4kids op mezelf toe passen. Een hele goede leerervaring!
Ook ben ik weer even goed ervaring aan het opdoen met hoe het is om aan de andere kant van de tafel te zitten; “moeder van” te zijn. Hoe ingewikkeld is die positie soms toch. Ik ben me weer even heel bewust van hoe “wij professionals” alles meenemen in de beeldvorming en hoe onveilig het soms kan voelen als je je toch enigszins overgeleverd voelt aan de beeldvorming van een ander. Zeker wanneer die beeldvorming niet overeenkomt met je eigen beeld, visie of ideeën. Je wordt er toch wiebelig van, gaat je eigen gedrag nog eens extra onder de loep nemen en moet je kern echt weer even terugvinden (telkens weer….)
Wederom ook weer heel leerzaam, maar ik had mijn tijd nu toch vooral willen besteden aan bijvoorbeeld mijn eigen praktijk of mijn opleidingstraject tot cognitief gedragstherapeut.
Wat mij helpt in dit proces? Kennen jullie de shortfilm Float van Pixar? Ik kan hier helaas geen link plaatsen, maar als je erop googled kun je het filmpje wel vinden. Het gaat over een jongetje dat de prachtige gave heeft om te kunnen zweven. Dit maakt hem bijzonder en in eerste instantie is vader vol verwondering. Tot hij de reactie van anderen waarneemt. Uit bescherming van zijn zoon wil hij hem zo “normaal” mogelijk laten lijken en zie je het kleine ventje steeds somberder worden. De stress loopt bij vader steeds meer op, zeker wanneer zijn zoon zijn gave tentoonspreid in de speeltuin. Vader schreeuwt op een gegeven moment in onmacht uit “why can’t you just be normal?”. Wat dat bij het jongetje teweegbrengt, schiet ik elke keer weer van vol. En soms is er dan toch ook weer even die stomp in mijn maag; want ik ben soms die vader (geweest). Dit kijken brengt me terug en sterkt me in mijn moeder zijn. Ik heb prachtige kinderen waarbij het soms net even wat anders loopt dan “normaal” (en wtf is normaal??). Ik sta voor hen en wij kiezen samen ons pad en onze koers. Een pad waar wij ons goed bij voelen en recht doet aan hoe het bij ons werkt. En op die manier komen we prima op de plek waar we willen zijn!
Ik ben heel benieuwd; hebben jullie ook zoiets? Iets waar je altijd weer even door geïnspireerd raakt of wat je weer even terugbrengt naar je kern? Of gewoon iets wat altijd een glimlach op je gezicht brengt? Ik hoor het graag!
